در گوشی

یک موقع با وجود اینکه زندگیت رو در آرامش می خوای و کاملا خودت رو دور نگه میداری از حواشی، یهو به خودت میای و میبینی ملعبه بازی دیگران شدی و انداختنت وسط داستان های تخیلی شون. یادت باشه بچه ها بازی با بزرگتر ها رو از همسن های خودشون بیشتر دوست دارن.به خودت میای و میبینی وای چقدرر تو تفکرات بچه گانه خودشون غرق شدن که نه شخصیتی مونده براشون و نه غروریته دلم ناراحتم براشون اما گاهی میگم حقشون همینه، سزای بدجنسی و خریت رو باید دید...

همیشه ی خدا همین طور است. بازی زن ها با آدم؛ همیشه اولش حکمِ تفنن را دارد. اما یک کم که می گذرد؛ دو طرف می بینند که "نه، خیلی هم تفننی در کار نیست!" و گویا چیزهایی پشتش خوابیده که نمی شود نادیده اش گرفت. چیزهایی که اولش توی دل آدم، یک نقطه ی خیلی ریز است که می توانی نادیده اش بگیری. اما همین که یک کم بهش توجه نشان بدهی؛ آن قدر بزرگ می شود که همه ی دلت را ممکن است بگیرد. کافه پیانو/ فرهاد جعفری...