
چندتا از بهتریین صحنه هایی که دوستشون داشتمو بعد چندسال که دیدم بازم تاثیر گذار بودن...
اولیش صحنه ای بود که ریچارد پارکر میوفته توی آب و نگاهش رو هیچوقت یادم نمیره

بعدیش صحنه ایه که هردو روی قایق خوابیدن و به صلح رسیدن، خیلی دوست داشتم میکشیدم اینو

بهترین صحنه اما زمانیه که طوفان میشه و پای به ریچارد پارکر میگه که این معجزه خداست که خودش رو به ما نشون بده

و احساساتی ترین صحنه اش که اشک من رو درمیاره، صحنه رفتن ریچارد پارکره که برای خداحافظی هم برنمیگرده...

حتما ببینیدش اگر ندیدین 
برچسب:
نویسنده: نوید فدایی