در گوشی

میان میگن دل شکستن خیلی بده، خیلی کار کثیفیه، دورویی چقدر بده، چقدر جانماز آب کشیدن بده، چقدر قضاوت آدما کار ناپسندیه، چرا یکم کمتر پشت هم حرف نمیزنیم؟؟؟ برای هرکدوم از این موضوعات هم تو اینور و اونور گشتن و هزارتا متن آبکی درآوردن و میذارن تو پیجشون که ما خیانت دیدیم، دیگه به کی میشه اعتماد کرد؟ شما پشت ما بگین ولی ما که عین خیالمون نیس از بس که شاخیم.... هزارتا هم عکس از اینور و اونور جمع کردن و تند تند آپ میکنن که ما خیلی افسرده شدیم، فلسفه این دنیا چیست؟ پس کی میخوان آدما سزای اعمالشون رو ببینن..... حالا یکی ندونه آنچنان دلش کباب میشه براشون که بیا و ببین اگر یکم یکم یکم یکم به حرفایی که میزنین ایمان داشتین و عمل میکردین انقدر پست و آشغال نبودین که آدم فقط با دیدنتون بخواد بالا بیاره رو ...

حس ششمت خیلی قوی بهت میگه نه، صبر کن الان برمیگرده مث وقتایی که تو مدرسه میخواستن درس بپرسن و تو با اطمینان میگفتی نخونین نمیپرسه من دلم شور نمیزنه و بعد هم ازمون نمیپرسیدن و من خرکیف از این حس ششم قوی... بعد با آرامش بیگانه آلبر کامو رو باز میکنی و توی ایستگاه اتوبوس با خیال راحت میخونی، سوار اتوبوس میشی و دو تا ایستگاه بعد بهت زنگ میزنه که صبر کن دارم میام. با یک لبخند بزرگ از اینکه بازم حست درست بوده البته خودمونیم ته دلت بهش شک داشتی میگفتی مگه میشه الان دوباره برگرده!! تاز رفت که......

یک اشتباهاتی هست که بخشیدنشون خیلی سخته و تاوانش خیلی چیزاس به قول یکی روح بزرگی میخواد... توی فکرت اینه اذیتش کنی همونجوری که اذیتت کرد، جوری که یادش نره کارش چقدر بد بوده، شاید اگر ازش بگذری نفهمه چقدر رنج کشیدی. یک جور بی احساسی خاصی داری که معلوم نیست دائمی نباشه این اشتباهات بزرگ تاوانش سنگینه سنگینیشم رو سینته......