در گوشی

حس ششمت خیلی قوی بهت میگه نه، صبر کن الان برمیگرده مث وقتایی که تو مدرسه میخواستن درس بپرسن و تو با اطمینان میگفتی نخونین نمیپرسه من دلم شور نمیزنه و بعد هم ازمون نمیپرسیدن و من خرکیف از این حس ششم قوی... بعد با آرامش بیگانه آلبر کامو رو باز میکنی و توی ایستگاه اتوبوس با خیال راحت میخونی، سوار اتوبوس میشی و دو تا ایستگاه بعد بهت زنگ میزنه که صبر کن دارم میام. با یک لبخند بزرگ از اینکه بازم حست درست بوده البته خودمونیم ته دلت بهش شک داشتی میگفتی مگه میشه الان دوباره برگرده!! تاز رفت که......

یک اشتباهاتی هست که بخشیدنشون خیلی سخته و تاوانش خیلی چیزاس به قول یکی روح بزرگی میخواد... توی فکرت اینه اذیتش کنی همونجوری که اذیتت کرد، جوری که یادش نره کارش چقدر بد بوده، شاید اگر ازش بگذری نفهمه چقدر رنج کشیدی. یک جور بی احساسی خاصی داری که معلوم نیست دائمی نباشه این اشتباهات بزرگ تاوانش سنگینه سنگینیشم رو سینته......